Independence Day: Resurgence (2016)
Είκοσι ολόκληρα χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία του πρώτου Independence Day (1996), έρχεται επιτέλους η συνέχεια που όμως δυστυχώς, απογοητεύει. Μπορεί η ταινία του 1996 να μην ήταν το αριστούργημα που βροντοφώναζε αρκετός κόσμος όταν την πρωτοείδε (ειδικά στην Αμερική) αλλά σίγουρα ήταν μια διασκεδαστικότατη ταινία καταστροφής που δεν έπαιρνε τον εαυτό της στα σοβαρά και είχε σίγουρα μερικές από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές καταστροφής που έχουμε δει στην μεγάλη οθόνη. Η πρώτη ταινία είχε ένα άψογο στήσιμο της επικείμενης επίθεσης από τους εξωγήινους τα πρώτα 40 λεπτά. Έκανε σταρ παγκοσμίου φήμης τον Will Smith και είχε αξιοπρεπείς ερμηνείες από τους βασικούς πρωταγωνιστές του Bill Pullman, Judd Hirsch, Randy Quaid, Brent Spiner, Robert Loggia, Mary McDonnell και φυσικά τον καλύτερο όλων, τον μοναδικό Jeff Goldblum. Είπαμε, όχι τέλεια αλλά διασκεδαστικότατη. Τι παίρνουμε σαν κοινό όμως, 20 χρόνια μετά;;
20 μετά, με το πολυαναμωνόμενο Independence Day: Resurgence παίρνουμε μια ταινία φτιαγμένη στο άρπα-κόλλα. Που είναι ο ρυθμός; Που είναι ο ενθουσιασμός; Που είναι ο εντυπωσιασμός; Η ταινία είναι τελείως επίπεδη (flat). Κανένα χτίσιμο της νέας απειλής. Σκηνές καταστροφής που δεν εντυπωσιάζουν, παρά τα πολύ καλά εφέ. Αδιάφορες έως κακές ερμηνείες από τους νέους, κυρίως, πρωταγωνιστές. Αυτός ο Liam Hemsworth (ξέρετε, ο μικρός αδελφός του Chris Hemsworth του Thor από τις ταινίες της Marvel) που μας τον χώνει παντού το Hollywood προσπαθώντας να τον κάνει ηθοποιό. Αφού δεν το έχει βρε παιδιάαα, αφήστε τον να κάνει κάτι άλλο. Ένα ωραίο πρόσωπο και ένα καλοφτιαγμένο σώμα δεν φτάνουν για να κάνουν κάποιον, ηθοποιό πρώτου βεληνεκούς. Για τους υπόλοιπους νέους ηθοποιούς, ας μην μιλήσω καλύτερα, δεν αξίζει. Η μόνη που διασώζεται από τους νεότερους είναι η Maika Monroe (The Guest, It Follows). Από τους παλιούς στέκονται αξιοπρεπώς οι περισσότεροι, παρά το αδιάφορο της ταινίας. Ο Bill Pullman είναι καλός στον ρόλο του μισοτρελαμένου, πρώην προέδρου της Αμερικής, ο Judd Hirsch (ο εβραίος πατέρας του Jeff Goldblum) κάνει τα δικά του ο Jeff Goldblum πετάει τις ατάκες του όπως μόνο αυτός ξέρει. Αυτός όμως που κλέβει την παράσταση είναι ο Brent Spiner στον ρόλο του ημίτρελου επιστήμονα Dr. Brakish Okun, ο οποίος ξυπνάει από το κώμα που βρισκόταν από την πρώτη ταινία, με τον νέο ερχομό των εξωγήινων. Αυτός ήταν όντως απολαυστικός όταν βρισκόταν στο επίκεντρο.
Πάμε στα αστεία, τώρα. Κανένα εύστοχο αστείο, δυστυχώς. Μόνο ένα ήταν όντως καλό και έβγαζε γέλιο. Το μουσικό score της ταινίας από τους Harald Closer και Thomas Wander, ήταν το λιγότερο αδιάφορο, θα λέγαμε, όπως ακριβώς και η ίδια η ταινία. Τόση έμπνευση πρέπει να είχαν όταν την έγραφαν. Που είναι η υπέροχη μουσική του David Arnold (συνθέτης του πρώτου Independence Day) που πραγματικά έδινε στον θεατή να αισθανθεί την απειλή, τον εντυπωσιασμό, την αγωνία, την περιπέτεια, τον πόνο και τον ενθουσιασμό κάθε σκηνής, μέσα από τις νότες του. Η μόνη στιγμή που αντλεί, ένα κάποιο συναισθήματα από τον θεατή η μουσική, είναι προς το τέλος της ταινίας, όπου και δανείζονται της υπέροχες νότες του Arnold. Η σκηνοθεσία του πάλαι ποτέ, άρχοντα των ταινιών καταστροφής, Roland Emmerich ήταν μια από τα ίδια, χωρίς προσπάθεια να δώσει, κάτι λίγο διαφορετικό στο κοινό του. Θα μου πείτε βέβαια, πως εδώ και καιρό δεν δίνει κάτι διαφορετικό στο κοινό, αν υποθέσουμε πως η τελευταία καλή ταινία του ήταν μια άλλη ταινία καταστροφής το The Day After Tomorrow πίσω το 2004.
Στα θετικά, άντε να βάλουμε τα καλά εφέ και την άψογη παραγωγή. Κατά τ’ άλλα το Independence Day: Resurgence ήταν μια ανέμπνευστη ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος. Και αν κάποιοι νομίζετε πως, “σιγά μωρέ, το ίδιο πράγμα με την παλιά ταινία είναι κι αυτή”. Ξαναρίχτε μια ματιά στην παλιά ταινία και είμαι σίγουρος πως θα καταλάβετε τι εννοούμε. Κρίμα στην αναμονή.
Βαθμολογία: 3,5/10
