Warcraft (2016)
Καταρχάς να σας πω πως δεν έχω καμία σχέση με video game παιχνίδια. Ποτέ δεν έπαιζα (τα τελευταία 20 χρόνια περίπου, με εξαίρεση το Pro Evolution) και ποτέ δεν είχα κάποιο ενδιαφέρον γι αυτά, ειδικά στην κατηγορία των Strategy. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν γνωρίζω κάποιους τίτλους παιχνιδιών. Επίσης, καμία ταινία που βασιζόταν σε video game, δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Ναι, ούτε τα Tomb Raider, ούτε τα Resident Evil, που είναι και τα πιο επιτυχημένα εισπρακτικά. Με την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του Warcraft πολλοί πίστευαν πως θα έσπαγε η κατάρα των κακών ή μέτριων, στην καλύτερη περίπτωση, μεταφορών video game στην μεγάλη οθόνη. Είναι όμως έτσι;;
Δυστυχώς, η απάντηση είναι όχι. Το Warcraft είναι μια ταινία που απευθύνεται αποκλειστικά στους φίλους του video game και πολύ δύσκολα θα συγκινούσε κάποιον που δεν είναι γνώστης, αυτού. Το κακό είναι πως δεν στέκεται καλά και σαν κινηματογραφική ταινία, μιας και έτσι πρέπει να κριθεί. Ας ξεκινήσουμε όμως από κάποια θετικά στοιχεία, πριν πάμε στα αρνητικά.
Στα θετικά λοιπόν βάζουμε τα ωραία γραφικά, τα οποία κάνουν μπαμ βέβαια πως είναι ψηφιακά αλλά φανταζόμαστε πως θέλανε να κρατήσουν την αισθητική του παιχνιδιού, όσον αφορά τους ψηφιακούς χαρακτήρες που δεν είναι και λίγοι. Εντυπωσιακά φτιαγμένα, ήταν επίσης, οι κόσμοι και οι τοποθεσίες. Επιβλητική η μουσική του Ramin Djawadi (Game of Thrones) και από τους χαρακτήρες, δυο έκαναν την διαφορά, ο άνθρωπος Anduin Lothar (Travis Fimmel) και το orc Durotan (Toby Kebbell). Οι υπόλοιποι ή δεν είχαν αρκετή ανάπτυξη ή είχαν άστοχο κάστινγκ. Η ιστορία ήταν σχετικά απλή αν και θα μπορούσαν να εξηγηθούν καλύτερα κάποια πραγματάκια.
Στα αρνητικά τώρα… Η ταινία παρά τους καλοφτιαγμένους κόσμους της, δεν κατάφερνε να σε βάλει ουσιαστικά τον κόσμο της. Όχι καλή ανάπτυξη χαρακτήρων, πέραν των δυο που προαναφέραμε. Η Paula Patton στον ρόλο της ημι-orc Garona, ενώ είχε τις δυνατότητες να είναι στους αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, την κάλυπτε το μακιγιάζ και την εμπόδιζαν τα δόντια που φορούσε, στην ερμηνεία της μάλλον, κάτι που φαινόταν. Ο Ben Foster στον ρόλο του αρχη-μάγου Medivh ήταν εντελώς άστοχο κάστινγκ όπως και ο Dominic Cooper στον ρόλο του Βασιλιά Llane Wrynn, ο οποίος αλλού πάταγε κι αλλού βρισκόταν. Ο Ben Schnetzer στον ρόλο του νεαρού μάγου Khatgar, ήταν κι αυτός μια μάλλον άστοχη επιλογή. Τώρα πηγαίνοντας σε ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία μιας τέτοιας ταινίας, έχουμε να πούμε πως οι σκηνές δράσης ήταν άψυχες. Δυστυχώς τίποτα το συναρπαστικό σε αυτόν τον τομέα που είναι και η βάση μιας τέτοιας ταινίας. Άχρωμη κι απρόσωπη στις κοντινές μάχες και πηγμένη στα ψηφιακά εφέ στις μακρινές λήψεις. Η σκηνοθεσία του, κατά τ’ άλλα καλού σκηνοθέτη Duncan Jones (Moon, Source Code), έμοιαζε αδιάφορη.
Σε γενικές γραμμές το Warcraft είναι μια ταινία βαρυφορτωμένη στα εφέ που όμως δεν έχει αρκετή βαρύτητα στο σενάριο, είναι μια ταινία που θα ευχαριστήσει τους φίλους του video game αλλά δε νομίζουμε πως θα συναρπάσει όσους δεν έχουν σχέση μ’ αυτό. Αποκλειστικά και μόνο, για τους φανς λοιπόν, οι υπόλοιποι κρατήστε μικρό καλάθι.
Βαθμολογία: 4/10
